I feel space.

Τους Menomena δεν τους ήξερα, παρά μόνο μέχρι πρόσφατα. Κακώς, πολύ κακώς. Και, οπως συνήθως γίνεται με τα πολύ ωραία πράγματα, τους ανακάλυψα τυχαία, ακούγοντας το side project του Brent Knopf με το φετινό εξαιρετικό “Intuit” (που φυσικά ήταν και αυτό τυχαία ανακάλυψη). Και να φανταστείς ότι εγώ με την indie folk όχι πολλά πολλά. Περιστασιακή σχέση μερικών παράξενων βραδιών, που έληγαν το επόμενο πρωί.

Από την άλλη φταίει και ο Scott Matthew γι’ αυτό (τί δίσκο έβγαλε! μέχρι που αποφάσισα να δώσω κι άλλη ευκαιρία στον προηγούμενό του, που τότε που είχε βγει, εγώ δεν).

Τί έλεγα; Α, ναι. Brent Knopf. Ramona Falls το όνομα. “Intuit” ο δίσκος. Ακούγεται ολόκληρος.

Στην αρχή το όνομα μου έκανε κάτι σε πολύ δραματικό, η εικόνα μιας Ramona να πέφτει στο πάτωμα με χάρη και δραματικότητα σε αργή κίνηση, αλλά τελικά άκυρο, ένας καταρράκτης στο Oregon είναι. Κι αυτό μου κάνει (αλλά κρατάω το πρώτο).

Ανακηρύσσω λοιπόν το σάουντρακ του Νοέμβρη. Μουσικές για μοναχικά πάρτυ με χαμηλωμένα τα φώτα, όπως του ταιριάζει αυτού του στριφνού μήνα.

I visited Russia, and I started folding, until in one precious doll i had horded, all of Siberia, and I said ‘Love here you go’. She said ‘Too little, too late’. (“Russia“)

Hold my heart like a hot potato. (“I Say Fever“) (Video)

Ελπίζω να τη βγάλω καθαρή και φέτος.

Θέλω εσένα, γιατί όλοι οι άλλοι με κάνουν να βαριέμαι. Αλλά όχι εσύ.

Και το σουρεαλιστικό κολάζ όνειρο, τύπου wtf?

Jordan Galland – Everyone Else is Boring (mp3)